Pas mal

De foto is niet erg geslaagd, dat ligt er waarschijnlijk aan dat onze huisfotograaf weer is vertrokken, maar het broodje is er niet minder om. Vanmorgen voedde ik de starter, gewoon met biologisch tarwemeel. Daarna mengde ik de helft met 'farine pour pain multi- céréales' (ook bio), wat honing, zout en water. Ik zette het in een, met vochtige doek afgedekt, bakje in de iets voorverwarmde oven en kneedde het na een uur iets door, na nog een uur weer en daarna weer. Die laatste keer verwarmde ik na 30 minuten de oven voor, met daarin een aardewerk stoofpotje. Het deeg protesteerde een beetje toen ik het in dat oventje-in-een-oven liet vallen en afdekte met een deksel, maar kwam er na 40 minuten toch gelukzalig lachend uit. Dat lachje - een barst in de korst, op de foto niet te zien, is volgens mij geïnspireerd op de surrealistische werken van Dali die wij gisteren in Fiqueres bekeken; tot het onze neus uitkwam, wat vast ook wel weer een mooi kunstwerk had opgeleverd, in de stijl van de druipende horloges. Briljant schilder overigens, die Dali. Al kon dat surrealistische werk me uiteindelijk niet zo bekoren, zijn stilleven van een stukje brood deed me vermoeden dat we misschien toch nog iets gemeen hebben/hadden. Maar goed, nu dus eens een zuurdesempje dat geen nacht heeft liggen rijpen, maar met wat TLC in een middag is gebakken. En de smaak: pas mal, pas mal du tout.

Een roos is een roos

Mooi hè, gewoon als stoof-peertjes in rode wijn gekookt. Stooflook dus.
Hoe ze smaken? Nog geen idee.

Klaar

Al brandde ik m'n vinger aan de hete stoom, het resultaat is best aardig, dus hierbij.
Om de 'pottertjes' niet kapot te koken, hield ik het vuur laag. In het open raam liet ik ze snel afkoelen, al omscheppend (voorzichtig!). Ik wilde ze niet koud spoelen omdat er dan zoveel smaak wegvloeit. We eten er vanavond in sojasaus en honing gemarineerde blokjes geroosterde eendenborst bij (vet eraf gesneden, helft van het gewicht potdomme), dus deed ik een beetje wasabi door de vinaigrette. Let vooral op het bedje!

Pottertjes?

Voor mijn receptenverzameling wilde ik een linzengerecht uitproberen en 'when in Rome...' daarvoor moest ik natuurlijk Puy linzen hebben. Maar toen ik voor het schap stond, viel me naast de gewone groene linzen en de A.O.C Puy variant nog een soort op: de Lentilles Beluga. Ze zijn ook van Franse origine en zo mogelijk nog kleiner dan de groene (die alweer een stuk minimaler ogen dan de meest gangbare soorten). De kleine, glimmende ronde korrels, die me erg aan pottertjes doen denken, smeekten duidelijk om gekocht te worden. Ik denk dat ik er een salade mee ga maken (koken en dan mengen met een vinaigrette met mosterd, verse kruiden erbij, 'op een bedje van' dunne verse roquette). Als 't lukt wordt dit bericht vast vervolgd.

Maar waar smaakt 't naar?

Gisteren de jam afgemaakt. Ik had de deksel eraf moeten laten bij het inkoken, dan was 'ie achteraf iets steviger geweest, maar goed, ik ben nog een beginner. De stukjes meloen werden tijdens het koken vrijwel doorzichtig, wat ook de bedoeling schijnt te zijn. De smaak vind ik moeilijk te omschrijven. De nasmaak is duidelijk van vanille, daar zit iets teveel van in of nee... daarvan heb ik stokjes van zo'n hoge kwaliteit (bedankt Fir) dat ik er gewoon zuiniger mee om moet gaan. B. proeft marshmellows en verder citroen. Zou voor deze variant hetzelfde gelden als de doorsnee watermeloen? Een mooie 'drager' is het in ieder geval wel en in een potje oogt het lekker authentiek.
Vandaag liep ik naar de visafslag, want het roggebrood dat ik afgelopen zaterdag maakte en in een plastic zak min of meer vergat, bleek vandaag bij aansnijden niet te versmaden en schreeuwde om een begeleidend oestertje. Natuurlijk kwam ik met meer terug dan de bedoeling was, en ik heb me nog ingehouden! De krabbetjes die ik kocht, waren bij bereiding nog zo levendig dat ik er wel moeite mee had (ze worden hier om onverklaarbare reden 'franchettes' genoemd, hoorde ik gisteren). Met toegeknepen ogen kiepte ik ze in een pan met in witte wijn gesmoorde uien. Met een flinke scheut water liet ik ze gaarkoken. Daarna brak ik de schalen zo goed mogelijk en goot het geheel af. Ik bedacht vervolgens een 'ribollito' dus: olijfolie in de koekenpan, tomatenpuree erbij, afgeblust met witte wijn en daarna het krabbengruis. Daarbij weer het vocht toegevoegd (oeps, zand onderin) en dat opgekookt. Dit moet ik weer zeven en dan is 't wel mooi geweest. Nu nog een bestemming bedenken.

Banneton

Met wat huisvlijt, is een 'echte' banneton geboren. Ik ga 'm snel uitproberen, voor het rijzen van m'n zuurdesembrood en als 'ie bevalt, ga ik een 'echte echte' maken, eentje die in de handel kan.

Need I say more?

'Carl T. Griffith, who gave a sourdough starter to anyone who asked, or who sent him a self addressed stamped envelope, died early in the year 2000 at the age of 80. He is known for his generosity and the high quality and vitality of his sourdough starts, which came from a sourdough culture carefully nurtured and preserved in his family for over 150 years.'
Niks bakker Hartog! All the way from the big US of A komt 'mijn' zuurdesem starter. Ik voel me bevoorrecht en ook verantwoordelijk. Dat prutje mag niet sterven.
De laatste exercitie was zeker succesvol. Ik voedde 'Carls start' (Cs) met een papje van 150 gr. witte bloem en 150 ml water - heb inmiddels begrepen dat dat niet eerst aangemaakt hoeft te worden, maar rechtstreeks met Cs gemengd kan worden (dan is er waarschijnlijk minder water nodig). Na 3,5 uur heb ik met de helft van de levende brei een deeg gezet van 350 gr. witte bloem en 150 gr. volkoren/rogge mengsel, een eetlepel zout en een eetlepel vlierbloesemsiroop (voor 't zoetje en omdat die in de kast voor de honing stond). Dit heeft in een provisorische banneton (mandje bekleed met een linnen doek, bestoven met meel)onder een vochtige theedoek op kamertemperatuur 10 uur rijstijd gekregen en heb ik toen afgebakken in de oven (200 graden) in een uur tijd (kerntemperatuur 100 graden). De bol was uiteindelijk vrij zwaar, met stevige structuur en prima smaak.
Nu maar eens wat andere smaakjes toevoegen, kummel enzo.
Overigens dronk ik tijdens een kampeeruitje in Zuid-Limburg een glaasje vlierbloesemlikeur. Ik heb het hier nog niet kunnen vinden, maar ben wel degelijk op zoek, want ik vond het heerlijk (en kreeg vanwege mijn enthousiasme zelfs nog een scheutje extra van de waardin). Helaas heb ik het net iets te laat in 't jaar ontdekt; het schijnt niet moeilijk te maken te zijn, maar de bloesem hangt inmiddels als bes aan de stuik.

The proof of the pudding

Omdat de wijzer op de weegschaal niet heen en niet weer beweegt, heb ik gisteren de brui gegeven aan dat koolhydraatvrij eten. Is de weegschaal kapot? Het gekke is dat m'n zwembandje wel lijkt te zijn geslonken. Zou het vet zich gewoon hebben verplaatst? Anyway. Eergisteren kreeg ik een bakje met zuurdesem starter (ik geloof oorspronkelijk van bakker Hartog ), dus kon ik niet broodvrij blijven. Gisteren ben ik begonnen met voeden en deeg maken, vandaag afbakken. Het deeg was na 16 uur rijzen wat aan de vochtige, slappe kant, dus moest in een vorm. Het resultaat is net uit de oven, moet nu nog een uurtje afkoelen en dan...
Ik ben erg benieuwd en laat alleen wat van me horen als 't een succes is geworden, denk ik.
Met dank aan Micon!

Mag het een pondje minder zijn?

Na een week vrijwel koolhydraatloos eten, stond ik vanmorgen op de weegschaal en wonder oh wonder: er was geen onsje af! Demotiverend hoor, maar ik ga toch nog een weekje door. Er zitten ook leuke kanten aan: het is uitdagend om 'met een beperking' gerechten te bedenken. Zo eten we vanavond lamskoteletten met een puree van gerookte aubergine en een zojuist 'gedraaide' gazpacho vooraf. Gisteren aten we een ovenschotel van schijfjes tomaat, met daarop plakjes geitenkaas (volvet.., want aan de lightmode doe ik niet mee), verse oregano en zwarte olijven, overgoten met geklutst ei. Eerder in de week maakte ik pannenkoekjes van tofu (met boemboe in de keukenmachine vermalen), erbij kort gebakken spinazie met pindasaus.
Het zal iedereen wel zo vergaan dat, als je bepaalde dingen niet mag, deze er juist extra aantrekkelijk uitzien: glanzende aardbeien, diep bruin volkorenbrood, krokante frietjes etc. En wat smaken ze lekker als je er stiekem toch eentje snoept! Veel beter dan een bord vol. Hoewel een speculaasje ineens verdacht chemisch smaakt en ik ruime porties helemaal niet meer op krijg. Ik voel me er verder prima bij, alleen ging het blokje om vanmorgen wel wat moeizaam. Niet zo gek, als je je bedenkt dat die koolhydraten de spieren voeden.
Zou het dan toch de drank zijn die zorgt voor dat randje over de broekriem?

Kwabben babbel

Na ruim 3 maanden heb ik m'n baantje aan de wilgen gehangen en ik geniet weer met volle teugen. Dat achter een bureau zitten heeft me in een aantal opzichten geen goed gedaan. Ik voelde al snel hoe het vet zich in mijn bureaustoel aan mijn bovenbenen vastzette.En dat terwijl ik de lunch oversloeg om toch vooral eerder naar huis te kunnen.
Dat dat bandje rond m'n middel ook groeide, wijt ik mede aan de huidige mode van de lage spijkerbroek met mini-gulp (nooit geweten dat die snit met een navelpiercing te maken heeft -die piercing wordt niet alleen onzichtbaar, maar ontsteekt ook eerder bij een hoge sluiting). In zo'n lage broek bulkt al gauw van alles over de broekriem.
Maar goed,voordat het middel zo is uitgedijd dat er geen beginnen meer aan is, heb ik besloten me aan een dieet te wagen en ik heb goede dingen gehoord over het (tijdelijk) afzweren van koolhydraten. Ik ga nu 2 weken 'droog'. Geen suiker, geen pasta, rijst, aardappels etc. Dat lijkt op het South Beach dieet, maar de eerste fase daarvan behelst ontbijtjes met eieren met spek en weet ik veel wat voor overdaad. Daar ga ik niet aan meedoen, want ik ontbijt nooit, dus waarom nu met roereieren beginnen? Gewoon even geen koolhydraten. Kijken wat er gebeurt. En ondertussen wel gewoon koffie en een wijntje hoor, want ik ga geen regime volgen dat dat afzweert, dat biedt geen garanties voor de toekomst.

Geen succes

Dat was een 'ah shit moment'! Wat ik gisteren schreef, heb ik ook gedaan: gestoofd in olie, knof, peterselie, witte wijn en snufje zout, ongeveer 5 minuten. Toen ik ze uit de pan nam, bleken ze nog flink onder het zand te zitten, terwijl ik toch grondig had gespoeld. Een deel van het vlees was taai, een ander deel vooral zanderig en vrij smakeloos. Eetbaar zijn ze zeker hoor, dus er moet iets anders op verzonnen worden. Misschien is een curry, zoals in het Caribisch gebied met conch wordt bereid, een optie. Maar ik denk niet dat deze schelpen binnenkort weer bij de visboer liggen.

Van de visboer

Vanmorgen was ik op de markt om (inkt)vis, garnalen en mosselen te kopen voor in de paëlla. Achter de kraam zag ik een hele bak met grote schelpdieren. Ik vroeg de visboer wat het waren. Hij wist het niet. Eén van zijn bazen had de beesten gekocht, maar diens broer wilde ze niet verkopen, juist omdat ze geen van allen wisten wat het zijn en ook niet wat je ermee kunt doen. Ik vroeg of ik er een paar mee mocht nemen en dat mocht. Nu heb ik er 3 thuis.
Ik denk eigenlijk dat het otterschelpen (lutraria) zijn, die vrij zeldzaam schijnen te zijn langs de kust van België en Nederland, maar bij harde wind nog wel eens willen aanspoelen. Ze hebben schelpen van ca. 13 cm (klopt) en graven zich in in het zand (klopt ook, want ze zitten ónder!).
Nu nog maar zien of ze lekker zijn; Ik denk zacht gestoofd in wat olie met knoflook, peterselie, een beetje zout, peper en scheutje witte wijn.
Ik ben vergeten foto's te maken van de porchetta, maar hij was prima. Hij heeft 5 uur in de oven op ca. 150 graden gebraden, onder af en toe keren (nog een hele toer). Het zwoerd was toen nog niet lekker knapperig, daarvoor hebben we de gril aangezet (met de deur open) en dat werkte. Eergisteren aten we de laatste restje. De keuken is nog steeds niet vetvrij.

8,7 kilo schoon aan de haak

Overmorgen vieren we een beetje 'agains all odds' de verjaardag van Di, die in mensenjaren 91 wordt. Het is inmiddels traditie dit te vieren met de hele oppascentrale en oudeigenaren, onder het genot van een vers geroosterd speenvarkentje. Vorige jaren bracht ik daarvoor een zelf samengestelde zak met 'porchetta'kruiden naar de slager, die dat in een op gewicht besteld varkentje bond en vervolgens vakkundig roosterde - met daarnaast in de slagersoven de vorige keer overigens een Filippijnse versie, met een hele bos citroengras in de buik.De slager vond het geen bezwaar dit voor ons te regelen, want de winkel ging er heerlijk van ruiken.
Dit keer hebben we echter besloten zelf een rollade te maken. Daarvoor bestelde ik, bij dezelfde slagerij, een half speenvarkenmiddel. De slager toonde me de hele buik en liet me kiezen, ik nam het vetste deel, richting hals. Hij beende het voor me uit, rib voor rib. Ik had er zelf 'duzend keer' langer over gedaan. Uiteindelijk sleepte ik een stuk van 8,7 kilo over straat. Di had de hele weg haar neus in de tas.
Thuis maakten we in de keukenmachine een kruidenmengsel van tijm, rozemarijn, salie, selderij en een beetje peterselie en baslilicum, venkelzaad (veel), knoflook (ook veel), grof zout (10 gram per kilo), peper, wat citroenschil en een scheut olijfolie. Ik sneed een deel van het zwoerd los om het opbinden te vergemakkelijken en uiteindelijk legden we nog wat repen varkenslever met zout in het midden -superieure kwaliteit, liet Di ons al likkebaardend weten. Het opbinden was nog een heel gedoe, want het touw bleek gaar en niet bestand tegen ons geweld. Of klopt mijn versie van de slagersknoop niet?
Nu ligt Di zich te wassen en het varkentje ligt te marineren.

What more do you wonton

Alweer enige tijd geleden was ik in de Chinese supermarkt. Waarvoor weet ik niet meer precies, mogelijk om geluksgeld te kopen. In de koeling, die voor het grootste deel vol lag met voor mij volkomen onbekende waar, zag ik wontonvelletjes liggen en dat leek me wel wat, dus die nam ik mee naar huis.
Tot vandaag lagen ze in het vriesvak. Vanmiddag kocht ik speciaal voor dit doel kipfilet bij de diervriendelijke slager, een rib uit m'n lijf, maar ook een goed gevoel en gewoon erg lekker. De filet hakte ik in de keukenmachine tot een fijne massa met een flinke lepel Thaise rode currypasta, wat fijngesneden ingelegde gember (nog over van de sushi), een teentje knoflook en een scheut sesamolie. Hiervan deed ik een theelepel op een velletje wonton, langs één rand ingesmeerd met geklopt ei. Ik maakte er een envelopje van, met een echt ribbelrandje -zoals op de verpakking- en liet dit in kokend, gezouten water glijden, om te proeven. Nog een scheut vissaus bij de vulling en vouwen maar. Alle 43! (is dat een Chinees geluksgetal of gewoon 200 gram en precies goed voor 300 gram kipfilet?) Tot 20 was het een leuke klus, toen sloeg de verveling toe en toen ik de slag echt te pakken had (een iets driehoekig blobje kippenmousse werkt beter dan een rond balletje), was het pakje op.
Nu bezin ik me op het gerecht. Ik denk dat ik ze in een bouillon van soja- en vissaus zal garen en dan... geen idee.
De tweede coppa is vandaag aan z'n droogperiode begonnen. Ik probeer er nu minstens 2 maanden vanaf te blijven, maar beloof niets.

Oh help

Op culinair gebied heb ik 2 heimelijke genoegens: instantsoepjes en Turkse yoghurt met verse bieslook en Aromat. Die geheime genoegens zijn nu niet meer geheim, maar duren misschien ook niet zo lang meer, want na het nodige lees- en kijkwerk ben ik vast besloten van beide af te kicken.
Het begon met een artikel over de spijsvertering, waarin werd geschreven hoe het lichaam zich voorbereidt op het voedsel dat gegeten gaat worden en vast sappen aanmaakt die passen bij de spijs. Door activiteit van diverse zintuigen, weten de hersenen welke signalen ze moeten afgeven. Bij het eten van kunstmatig op smaak gebrachte producten treedt er vervolgens verwarring op. Die verwarring is uiteindelijk helemaal compleet als, na regelmatige inname van het kunstvoedsel (lees: instantsoep) ineens de echte waar wordt genuttigd. Zodra het kokende water in de soepkom wordt gegoten denken mijn hersen dus: ah champignons (of asperges, of tomaat etc.). Na het drinken komt de verrassing: maar dit heeft helemaal niet de samenstelling van champignons (of....). Mijn spijsvertering is nu verstoord (borrel borrel) en past zich aan. De volgende keer als ik champignonsoep eet van echte champignons, dan zijn de rapen gaar en is mijn spijsvertering wéér helemaal van slag.
En dan die Aromat, hoofdzakelijk samengesteld uit mononatriumglutamaat (MSG) of E621 of nog andere eufemismen. Dat zit natuurlijk ook in die instantsoepjes, is het hoofdbestanddeel van Ve-Tsin en een echte smaakversterker (het intensiveert de smaakpapillen op de tong). Glutamaat zit in zeewier (geeft de Umami smaak) en ook in onze zenuwen. Tot zover het 'goede' nieuws.
Het slechte nieuws is dat MSG hart- en vaatziekten kan veroorzaken en vetophoping diep in de buik(wand)en versterking van astma, diabetes, migraine. Bovendien denkt men dat het de groei van kankercellen versnelt.
MSG werkt stimulerend en kan ons zenuwstelsel oververhitten. Deze werking wordt nog eens versterkt bij gebruik in combinatie met calcium. Geen wonder dus dat ik altijd zo emotioneel word van die yoghurt met bieslook en ik altijd meteen nog een bakkie wil.
En wat wil nu het geval; Er zit heel veel glutamaat in soja. Veel sojaproducten eten is dus niet echt goed voor de gezondheid. Hé daar is 'ie weer: de soja.
Laat nou maandag deel 2 over Monsanto op tv zijn.

Wat is wijsheid?

De coppa rijpt, het garen rond de katoen hangt al wat slap en het geheel voelt een beetje aan als een mummie (denk ik). Er zit een licht groenige schimmelzweem op het doek. Verder durf ik er niet aan te zitten. 'k Probeer het maar een beetje te vergeten, al check ik wel elke dag de hygrometer. Die staat eigenlijk mooi constant rond de 50%. Volgens de 'boeken' is dat iets te laag, maar ik heb geen betere plek in huis kunnen vinden.
Over die boeken gesproken. Daar kun je misschien maar niet teveel in bladeren (al dan niet digitaal). Vandaag ging ik op zoek naar een setje standaard lepelmaten. Ik vond ze, met zowel de millilitermaat als de lepelmaat in het Engels erin gegraveerd. In mijn achterhoofd hoorde ik Johannes van Dam echter fulmineren over de vertaling van kookboeken, waarin de tablespoonmaat wordt vertaald als eetlepelmaat, terwijl die maten uiteenlopen. Zoekend op internet kwam ik weer veel te veel verschillende 'meningen' tegen; Een theelepel is 5 ml en een eetlepel 15. Dus er gaan 3 theelepels in een eetlepel. Maar: de Oud-Hollandse theelepel is 3 ml en de Nederlandse eetlepel is eigenlijk 17,7 ml. Dan zouden er wel 6 1/2 theelepels in een eetlepel gaan.
Hoe moet dat nou als je het goed wilt doen? Op zich, thuis in de keuken, maakt het natuurlijk niet zoveel uit, maar in sommige gevallen, zoals wanneer je het plan opvat zelf een kookboek te gaan samenstellen, is een standaard natuurlijk wel handig.
Zo werken de weermannen en -vrouwen ook met standaarden, waarvan ik me lange tijd niet bewust was: matige of harde wind, correspondeert met een bepaalde windkracht, net zoals matige vorst met een bepaalde temperatuur. Of zou ik daar, al bladerend ook weer verschillen in vinden?
En dan nog wat: er is ook vanalles te vinden over het aantal grammen per eetlepel van verschillende producten. Maar de ene geeft 12 gram suiker per eetlepel en de andere 15. Stel je voor dat je op een slingerend schip vanillevla maakt voor ca. 40 man. En dan heb je niet alleen de suiker in eetlepels afgewogen, maar ook de maïzena en het snufje zout, of het custardpoeder.
En dat brengt me weer op een heel interessant artikel van Petra Essink in het Bouillon magazine over synthetische smaakstoffen, maar daarover misschien later meer.

In food we trust

Gisteren keek ik naar een Franse documentaire over Monsanto, een Amerikaans chemiebedrijf. Het begeeft zich op het terrein van genetisch gemanipuleerd voedsel en heeft, zo bleek uit die docu, nogal wat op z'n geweten. Overigens volgt deel 2 van de uitzending, over katoen, op 9 februari (op Canvas). Wat mij vooral opviel, was dat Monsanto genetische soja heeft ontwikkeld om deze resistent te maken tegen een onkruidverdelger (Roundup), of eigenlijk een middel dat alles wat groen is verdelgt, behalve die soja. Er wordt, ik geloof nog steeds, beweerd dat deze soja dezelfde eigenschappen heeft als de niet-gemanipuleerde, dus dat deze geheel veilig is voor consumptie. Maar over mogelijke schadelijke gevolgen voor het milieu werd niet gespoken. Alsof het alleen maar om ons mensen gaat en de eventuele verstoring/vernieling van onze leefomgeving er verder niet toe doet.
Behalve die soja produceert Monsanto ook een hormoon voor koeien dat de melkproductie met bijna 40% verhoogt. We kregen koeien met giga-uiers te zien, waar de melk uitspoot! Daarna kwam een kankerexpert in beeld die fijntjes uitlegde welke kwalijke stoffen er hierdoor in de melk terechtkomen. Je zou er bijna sojamelk van gaan drinken, maar dat is, gezien het bovenstaande, misschien ook niet zo'n goed idee. En wat nou als die koeien gen-tech soja gevoerd krijgen?
Waar moet dat heen in de wereld. Ik denk dat ik maar een moestuintje op m'n dak begin en veganist word (en dan eentje die ook geen soja-producten eet).

De trouwe krantenlezer weet misschien al lang dat die soja juist verbouwd wordt voor veevoer en dat over gentech voedsel in november vorig jaar een spoeddebat is gehouden in de Tweede Kamer èn dat Monsanto ook bekend is om zijn PCB's en Agent Orange. Ik wist nog van niets, maar ga me er toch maar eens beter in verdiepen.

Later: Na nog een paar filmpjes wordt het er niet leuker op. Monsanto doet ook aan patenten en wil bijvoorbeeld een patent op een specifiek varkensgen. Dat gen hebben ze niet alleen zelf 'ontwikkelt', maar komt ook van nature in bepaalde varkensrassen voor. Als ze dat patent kunnen krijgen, hebben ze dus ook een patent op al die andere varkens, wereldwijd. Het is te gek voor woorden en lijkt erg op science fiction, maar ik vrees dat het dat niet is. Evenmin sf is de plaatsing van kwallencellen in koeien, waardoor ze fluoricerend worden (dat helpt bij opsporing van processen bij de geboorte) en platviscellen in tomaten, zodat deze beter tegen de kou kunnen. En quess what: de varkens eten natuurlijk genetisch gemanipuleerde maïs, maar nu blijkt dat, door nog onverklaarbare oorzaak, de beesten die dat voer krijgen steriel of onvruchtbaar worden. Dat is dan misschien wel weer een voordeel.
Er zijn vast wel (meer) voordelen aan te dragen voor dit soort technologische ontwikkelingen en ik ga nu echt geen geitenwollen sokken breien, maar het heeft er wel alle schijn van dat Monsanto voornamelijk handelt uit winstbejag en echt niet het beste met ons voor heeft. Of zouden ze ook geiten kunnen fokken die al gebreide wol als vacht hebben?
Ik ga m'n snijboontjes gieten.