Catrien roert zich

This blog has moved

noreply@blogger.com (catrien) — Mon, 15 Mar 2010 16:46:00 +0000

This blog is now located at http://catrienroertzich.blogspot.com/.
You will be automatically redirected in 30 seconds, or you may click here.

For feed subscribers, please update your feed subscriptions to
http://catrienroertzich.blogspot.com/feeds/posts/default.

Even weg

noreply@blogger.com (catrien) — Wed, 17 Feb 2010 17:23:00 +0000

Net terug, ga ik ook weer snel weg.
Nederland kan mij in dit weer nou eenmaal niet bekoren. Nee, ik was ook gegaan als het hier mooi en stralend was geweest.
Zondag vertrek ik tot medio maart naar de Eendracht, om van St. Maarten naar de Azoren te varen. Het ziet ernaar uit dat we maar 11 gasten te verzorgen hebben en 15 bemanningsleden. Daaronder bevinden zich 3 'vegetariërs': wel vis geen vlees types. Wat is dat toch? Zit er geen vlees aan een vissie? Worden ze niet in hun voortbestaan bedreigd, zitten ze niet vol met zware metalen en/of gifstoffen?
Ik ga het vragen.
Bijgevoegde foto is gemaakt toen we in 2008 voor anker lagen bij St Vincent. Rum punch, here I come.

Rosa dels vents

noreply@blogger.com (catrien) — Mon, 25 Jan 2010 13:35:00 +0000

Had ik het nou al gehad over de wind hier? Of eigenlijk, de winden, want de windroos van de Roussillon kent er acht. Omdat de verschillende winden op verschillende plekken uit verschillende hoeken waaien, is het lastig om precies vast te stellen welke naam bij welke richting hoort. Iets noordelijker hiervan bijvoorbeeld, komt de belangrijkste wind, de tramontana uit het noorden, hier waait 'ie uit het noordwesten. En dan zijn er ook nog verschillende namen voor verschillende windrichtingen. De vent de dalt heet ook wel narbonès en de xaloc ook wel marinada en 'xaloc' is weer een Catalaanse benaming voor sirocco.
Omdat ik bedacht heb een windroos-gerechtenwijzer te maken, dat wil zeggen om de winden met een gerechtje te combineren, wil ik wel graag precies weten hoe het nou zit. En kijk wat ik gisteren kreeg: een t-shirt met windroos. De gulle gever, Jean-Louis, is hier geboren en getogen en heet ook nog eens Garrigue, wat de benaming is voor de bergbegroeiing hier (zoals op Corsica de maquis).
Ik ben in mijn nopjes en kan het nu niet meer fout doen.
Merci Jean-Louis, merci beaucoup.

Koppige colliourenzen

noreply@blogger.com (catrien) — Tue, 19 Jan 2010 13:15:00 +0000

Het schijnt een stug, eigengereid en koppig volk te zijn: de Catalanen. En als ze dan ook nog uit Collioure komen... Nee, wij hoeven zelfs na 3 maanden residentie niet te rekenen op herkenning. Een korte knik of een binnensmonds 'bonjour' is zo schaars, dat ik het bijna niet kan geloven als het toch tot me wordt gericht. Omdat het niet makkelijk is contact met de lokale bevolking te maken en ik dus ook geen idee heb hoe deze of gene heet, hebben wij ze zo hun bijnamen gegeven.
'Monsieur Petit Café' is een niet te missen verschijning in het dorp. Elke dag zit hij wel ergens op een terras, loopt hij monter over het plein, of staat hij even met iemand te praten. Boven zijn zwarte schoenen en zwarte pak met zwarte coltrui steekt zijn witte baard en hoofdhaar duidelijk af. Zijn bijnaam dankt hij aan het feit dat hij achter de (cocktail)bar van het Petit Café staat, als die tenminste open is.
'Mevrouw sigaret' zit vaak 's morgens op het bankje bij de stadswal. Natuurlijk met een sigaret in haar handen, vandaar. Zelfs op koude dagen is ze buiten, want er mag hier vrijwel nergens binnen gerookt worden. 'Mevrouw sigaret' is petit, grijs en heeft een mager gezicht, met een volkomen verkreukelde huid, alsof ze er nachten op geslapen heeft.
'Monsieur l'hibou' is onze overbuurman en volgens mij alleenstaand. Hij is al op leeftijd, heeft mooi wit haar en indringende blauwe ogen. Hij loopt altijd over straat met zijn handen op zijn rug en kijkt dan zo onderzoekend, alleen met zijn hoofd draaiend, om zich heen, dat hij net een uil lijkt.
Vandaag heb ik een nieuwe bijnaam toegekend, aan 'meneer zwabber'. Hij groette me vanmorgen heel vriendelijk, dus misschien is hij helemaal niet van hier, maar toch zie ik hem vrijwel elke dag zijn ronde lopen, met zijn op een kleine schapendoes lijkende hond en zijn eigen onverzorgde grijze krullen, die onder een blauwe baret uitsteken. Hij is zeer sociaal, staat of loopt altijd wel in het gezelschap van een buurtbewoner en blijft vaak even bij het bankje langs de stadswal staan om met de hangouderen daar een praatje te maken.
Op woensdag en zondag zit op dat bankje ook 'Monsieur pomme'. De echtgenoot van het appelvrouwtje van de markt. Zowel monsieur als zijn vrouw zien er eigenlijk veel te deftig en verzorgd gekleed uit om marktkooplui te zijn. Omdat meneer zich er ook nauwelijks mee bemoeid, is het misschien wel gewoon haar hobby.
Tot slot is er 'de zwerver' een zeer groezelige, gezette kerel, die elke ochtend bij de bar hier tegenover onderuitgezakt zijn kopje koffie drinkt, voortdurend zijn centen telt en altijd met glazige, ongerichte lodderogen voor zich uit mompelt. Hij ligt overdag vaak zijn roes (nou ja, we hebben 'm nog nooit op een alcoholische versnapering kunnen betrappen) uit te slapen op het randje van het kasteel. Hij snurkt dan flink en dreigt elk moment van de richel te glijden, maar dat heb ik nog niet zien gebeuren.
Zullen ze een wenkbrauw optrekken als we over een paar weken plots zijn afgereisd, of wordt er geen spier vertrokken? Ik denk dat laatste.

Vignobles de Banyuls

noreply@blogger.com (catrien) — Tue, 19 Jan 2010 13:01:00 +0000

De wijngaarden liggen er in de winter maar kaal bij, maar stil is het er allerminst. Op elk veld wordt druk gewerkt; er wordt gesnoeid. De uitlopers liggen in stapels te wachten op verbranding en overal kringelen rookpluimen omhoog. Wij vragen ons af of er wordt verbrand uit gemak, uit traditie, om het warm te houden of om een potje te koken. Ik houd het op het eerste, want over het algemeen liggen de wijngaarden op zulke steile hellingen dat het een heel gedoe is om stapels snoeihout af te voeren. In Nederland zou je al lang een vette boete aan je broek hebben hangen, maar hier fikt men er lustig op los.

Maar quat is het?

noreply@blogger.com (catrien) — Sun, 17 Jan 2010 12:02:00 +0000

De markt mag hier in januari dan behoorlijk uitgekleed zijn, er is toch nog altijd wat te beleven. Vandaag had de groenteboer limequats.
Limequats zijn, oh verrassing, een kruising tussen kumquats en limoentjes, oorspronkelijk uit China. Deze zijn uit de Roussillon, dus lokaal gekweekt.
Ze zijn iets groter dan kumquats en geler. De schil is niet heel wrang, maar het sap, of sapje, want 't stelt niet veel voor, is wangen inknijpend zuur.
Als we deze week naar 't zuiden rijden, koop ik inmaakalcohol voor de gele rakkers, zo niet, dan zal ik ze maar confijten. Misschien wel lekker bij het eigen ontwikkelde aperó van de wijnbarbaas in Le Racou: 'Foc ambré' van witte wijn, honing, bittere sinaasappelschil en kinine. Zes maanden werk, dus daar mag best een bijzonder hapje bij.

De dames van hier

noreply@blogger.com (catrien) — Thu, 14 Jan 2010 16:50:00 +0000

Ze zijn hier bijna geboren en getogen: Martine en Olivia. Laat ze het niet horen, want ze spugen een beetje op de Catalanen, die volgens hen helemaal niet werelds en erg eenkennig zijn. Maar wat mij betreft, als je hier al ongeveer 35 jaar woont en werkt, ben je inheems. Dat ze naar mij kijken als het om restaurantadvies of locale specialiteiten en goede inkoop gaat, komt alleen maar door mijn eenzijdige interesse. Ik heb weer geen idee waar de loodgieter of de openbare bibliotheek zijn te vinden.
Het gesprek ging over werk. Beide dames zitten min of meer noodgedwongen op kantoor bij duurzame energie bedrijven, maar eigenlijk, eigenlijk, werken ze 10 x liever voor een regionale wijnboer. Ik vond die duurzame energie wel nobel, dus vroeg waarom. Het bleek dat hun bazen gewoon letterlijk 'windeieren' aan het leggen zijn, maar dat de wijnboer wordt beschouwd als een hartstochtelijk, creatief, eigenzinnig en ambachtelijk type, die je graag helpt, zodat hij zijn eerlijke product aan de man kan brengen, niet alleen in Frankrijk, waar wijnen uit de Languedoc-Roussillon weinig aanzien genieten, maar vooral in Amerika, Japan en andere verre landen. Een hele uitdagende baan dus, maar wat mij zo aansprak, was die hang naar authenticiteit. En wat me opviel was dat ze trots zijn op die mensen die wijn maken en dat ze zich daar graag voor willen inzetten, Catalaans of niet.
Zo zie je maar weer: terroir zit niet alleen in de grond, maar ook in het hart.

Waar moet dat heen, hoe zal dat gaan?

noreply@blogger.com (catrien) — Sun, 10 Jan 2010 14:54:00 +0000

De Keuringsdienst van Waarden heeft drie programma's gemaakt over kant en klare boerenkoolmaaltijden. Eén daarvan bekeek ik gisteren; hij ging over de jus. Er werd een fabrieksmedewerker geïnterviewd die liet weten dat er in de fabrieksjus 16 ingrediënten gaan, om iets te bereiken, dat normaal één stukje vlees doet. Oorzaak hiervan is vooral de prijsstelling. 'Nederland is lastig', zo zei de man,'consumenten willen de kostprijs niet betalen. Nee, helaas...helaas, dat is heel spijtig', en ik meende een weggeslikte traan op te merken.
Niks spijtig: schandalig gewoon!
En wat zegt Peter Klosse (eigenaar van restaurant de Echoput, maar vooral ook bekend om zijn 'smaaklessen') in Delicious: 'Echt Zelf koken verdwijnt. De consument denkt ten onrechte dat hij geen tijd heeft om zelf een goede, verantwoorde en verse maaltijd te bereiden, zonder hulpmiddelen van buitenaf. We kiezen massaal voor gemaksvoeding. Er ontstaat een afstand in kennis tussen wat iets is, en wat de industrie vindt dat het is.'
Niet om mezelf op de borst te kloppen, maar ik geloof dat ik in de afgelopen maanden zo ongeveer per maand één blikje heb opengetrokken, voornamelijk kokosmelk, tomaten- en kastanjepuree en ik heb nooit lang in de keuken gestaan. Om van de potjes nog maar te zwijgen, die heb ik alleen maar gebruikt om eigen gemaakt spul in te doen.
Gelukkig zijn de 'foodtrends' voor 2010 hoopgevend, als er dan ook nog een mooi woord voor verzonnen kan worden, zie ik het helemaal zonnig in.

Vrouw naar mijn hart

noreply@blogger.com (catrien) — Thu, 07 Jan 2010 14:41:00 +0000

In de laatste Bouillon magazine worden vier Engelse koks geïnterviewd, waaronder Rick Stein - altijd leuk- en Skye Gyngell, die oorspronkelijk uit Australië komt. Ze zegt een aantal dingen die uit mijn hart zijn gegrepen en die ik hier graag aanhaal:
'Ik werk niet met producten uit Egypte, Kenia en Peru. Die mensen daar hebben zelf nauwelijks te eten en bovendien plukken ze alles veel te vroeg.
We moeten ook de kleine boeren in onze omgeving steunen. Die mensen werken 365 dagen per jaar en staan om vijf uur 's morgens al in de stal. Krijgen ze iets van een duppie voor hun liter melk. Dat kan toch niet? We moeten meer over hebben voor ons eten en niet van die troep uit de supermarkt kopen. Daar worden we collectief ziek van. En de gekte van alleen maar rechte worteltjes en aardappelen zonder teentjes moet ook eens afgelopen zijn.(...) Oké dan horen we niet bij de top. Maar wie wil er nou horen bij Gordon Ramsey, Marcus Weiring of Ferran Adrià? Die mannen prutsen te veel aan hun eten. Het heeft ook geen zin om de natuur te overtreffen. En ik hou niet van al dat gloriegedoe. Koken is zorgen voor en niet kijken of iedereen wel weet wie je bent. Hun manier van aanpak en kookdenken bores the shit out of me. Lekker eten doe je met je vrienden. Met kersen in je oren, lachen met je hoofd in je nek, rijpe aardbeien in je mond, dat is de bedoeling, niet al dat irritante gelakei. Eten bij drie sterren? Je verveelt je toch dood.'
Dat van die kersen in je oren weet ik nog niet, maar verder ben ik het zó eens!

Pas mal

noreply@blogger.com (catrien) — Wed, 06 Jan 2010 16:40:00 +0000

De foto is niet erg geslaagd, dat ligt er waarschijnlijk aan dat onze huisfotograaf weer is vertrokken, maar het broodje is er niet minder om. Vanmorgen voedde ik de starter, gewoon met biologisch tarwemeel. Daarna mengde ik de helft met 'farine pour pain multi- céréales' (ook bio), wat honing, zout en water. Ik zette het in een, met vochtige doek afgedekt, bakje in de iets voorverwarmde oven en kneedde het na een uur iets door, na nog een uur weer en daarna weer. Die laatste keer verwarmde ik na 30 minuten de oven voor, met daarin een aardewerk stoofpotje. Het deeg protesteerde een beetje toen ik het in dat oventje-in-een-oven liet vallen en afdekte met een deksel, maar kwam er na 40 minuten toch gelukzalig lachend uit. Dat lachje - een barst in de korst, op de foto niet te zien, is volgens mij geïnspireerd op de surrealistische werken van Dali die wij gisteren in Fiqueres bekeken; tot het onze neus uitkwam, wat vast ook wel weer een mooi kunstwerk had opgeleverd, in de stijl van de druipende horloges. Briljant schilder overigens, die Dali. Al kon dat surrealistische werk me uiteindelijk niet zo bekoren, zijn stilleven van een stukje brood deed me vermoeden dat we misschien toch nog iets gemeen hebben/hadden. Maar goed, nu dus eens een zuurdesempje dat geen nacht heeft liggen rijpen, maar met wat TLC in een middag is gebakken. En de smaak: pas mal, pas mal du tout.

Correfoc

noreply@blogger.com (catrien) — Sun, 03 Jan 2010 10:06:00 +0000

Gisteren waren we getuigen van de zoveelste Catalaanse traditie. Dit keer wel een hele spetterende! In Elne, een plaatsje niet ver van Collioure, was een Correfoc, letterlijk een 'vuurrennen'. Na een soort rechtspraak, waar we niet veel van begrepen, volgde een spektakel waarbij als duivels verklede mannen, vrouwen en kinderen (met veiligheidsbril) rondrenden met houten hamers, stellages en staven waarop rotjes ontploften, vuurregens uiteenspatten en gillende keukenmeiden schreeuwden. Een man met een groot hertengewei rende ertussen, een heks en aanvankelijk ook nog een grote draak. Ook zij spoten van alle kanten vuur. Dit alles onder begeleiding van een opzwepende drumband (de gralla). Het publiek stond rondom, we voelden de vonken. Het was koud, maar we hebben ervan genoten en ter herinnering zullen onze kleren nog wel even naar kruit ruiken.
De foto is weer van onze huisfotograaf, op internet staan foto's en filmpjes van andere correfocs.

Vive la musique

noreply@blogger.com (catrien) — Fri, 01 Jan 2010 14:56:00 +0000

Wat is er beter dan drie tuba's in een café? VIER natuurlijk!
We genoten zojuist om de hoek van het ene geblazen chanson na het andere. Al het koper was aanwezig, zoals een volledig ontklede trompet, 'tot op het bot bespeeld', een trompet die, zo het leek, met elastiek en touw bij elkaar werd gehouden en een mini-trompetje, met evengoed volle, bolle wangen bespeeld vanaf een stoel. Veel blazende dames ook. En vannacht waren ze ook al tot diep in de (oud-en-nieuw)nacht van de partij. Met de muzikanten in het café, een fanfare-bandje op straat en accordeoniste in de tapasbar aan de overkant, gaan we echt welluidend het nieuwe jaar in. En dat in zo'n klein dorpie. Met dank aan jan die het plaatje schoot.

Knallen

noreply@blogger.com (catrien) — Thu, 24 Dec 2009 17:44:00 +0000

Knallen lijkt een toepasselijke titel zo tegen oud-en-nieuw, maar zo is het niet bedoeld. Knallen, hoort in het rijtje van 'hoog hebben zitten', 'ik word hier vrolijk van','chillen' en meer van dat soort modewoorden/-uitdrukkingen die ook in de moderne Nederlandse gastronomie steeds meer inburgeren. Wat dat knallen betreft herinner ik me nog dat ik een paar jaar geleden in de Baltische zee voer met twee jonge koks, kokkies dus. We hadden twee dagtochten gevaren met veel bezoekers en een uitgebreid buffet. Het was druk geweest, de kombuis leek, terwijl we de haven van Rostock binnen voeren, op een slagveld en we waren moe en bezweet. Op het moment dat de stereo op oerendhard ging en de zwabbers uit de kast kwamen, vond ik het genoeg, verliet de kombuis en ging buiten helpen zeilen strijken; drie man/vrouw voor een schrobpartij op zo'n kleine ruimte, is gewoon teveel. Toen ik na gedane arbeid de heren uitnodigde voor een 'afmeerbiertje' zei een van de kokkies, die niet had gezien wat ik in de tussentijd had gedaan, zogenaamd begripvol "dat laatste knallen was zeker teveel voor je?!" En dat terwijl mijn vingertoppen nog tintelden van het zware zeil. Sindsdien heb ik een hekel aan het (werk)woord 'knallen'.
En nu is er 'Pluijm op Pad', een kookprogramma op RTL4 met een 'knal'kok die op zoek gaat naar authentieke gerechten in Europa. Leuk hoor, want van dat soort programma's zijn er veel te weinig. Pluijm is het 'knallen' niet vreemd en heeft het over 'daar word ik nu blij van' terwijl hij 'leert' hoe je sardientjes grilt (de Portugees die 'm dat toont denkt dat 'ie in de maling wordt genomen, want wat is er simpeler?). Pluijm is natuurlijk helemaal 'goed' bezig, maar wijst op de vismarkt wel de meest bedreigde soorten aan en doet alsof het er daar volkomen eerlijk aan toe gaat. Ook wordt hij helemaal vrolijk van een wel heel erg prefab uitziend worstje in een Ierse pub.
Waarom niet begonnen in eigen land, waar de geitenkazen, boerenbroden, mesklever, weesper moppen etc. ook wel wat aandacht kunnen gebruiken en geen sponsorende luchtvaartmaatschappijen hoeven te worden genoemd. Alles wat in de uitzending ambachtelijk is, wordt als iets fantastisch beschouwd, net zo goed als het nu weer helemaal in is, voor een restaurant, om uit eigen moes- of kruidentuin te putten. Elementaire zaken waar goede sier mee wordt gemaakt. Ik blijf me erover verbazen, maar dat is eingelijk een ander verhaal.
Als ik zelf producent was van balkenbrij of Groninger metworst of weet ik welk streekgerecht/-product in Nederland, zou ik de barricades opgaan.

Noël!

noreply@blogger.com (catrien) — Thu, 24 Dec 2009 15:24:00 +0000

Hij stond langs de kade van Port Vendres, met een klein tafeltje, bezaaid met zeeegels. Met een breed gebaar wees hij waar zijn bootje lag, om de hoek. De indruk van zijn duikbril stond nog in zijn wangen en op zijn slapen. Zijn borsthaar ('t is hier warm, z'n jasje stond open) was geschoren, ik denk om het niet in de rits van zijn duikpak te laten komen, brrr! De egels waren supervers!
We kochten een dozijn, kregen de dertiende gratis en zijn hele levensverhaal op de koop toe. Hij herkende ons als Nederlanders aan ons accent, had zelf in het westland gewerkt en daar goede herinneringen aan zijn feestelijke aankomst, tijdens carnaval, eindigend met een glijpartij op het ijs. Holland op z'n best. Van oorsprong kwam 'ie uit de Provence. Hier kon hij maar moeilijk aarden, omdat hij de mensen niet zo oprecht vond. Of dat door de Catalanen of de Pieds Noirs (kolonisten uit Algerije) kwam, wist 'ie niet.
Het duurde even tot we ons met de beste wensen en veel groeten konden losrukken. De egels spartelen in hun zak in de koelkast. We hebben een speciale schaar om ze open te knippen. Bart houdt er niet van. Des te beter.

Krijg nou wat!

noreply@blogger.com (catrien) — Wed, 16 Dec 2009 17:51:00 +0000

'De avond zal een amuse van olijfijs krijgen, een digitaal schermpje dat op tafel foto's van gerechten toont, een langoustine in een jasje van bladgoud, een nitrosorbet met tomaten die aan tafel middels stikstof worden bevroren, zodat de koude rook door het restaurant golft en je het gevoel krijgt dat je figureert in een clip van wijlen Michael Jackson.' Dit is een deel van de beschrijving van 'de totaalbeleving' bij het nieuwe restaurant Ivy in Rotterdam (in de nieuwste Lekker). Sorry hoor, maar daar krijg ik koude rillingen van. Ik ben er niet geweest, dus kan niet uit eigen ervaring spreken, maar wat ik wel weet, is dat ik vanmiddag een menuutje at in een klein, modern restaurantje in Banyoles (Catalunya), niet ver van Figueres. Er bediende een zeer attente dame en in de keuken stonden twee geconcentreerd werkende vrouwen.
Ik at licht gefrituurde artisjokken, kleine, in hele dunne plakjes gesneden en besprenkeld met wat zeezout, lekker! Daarna een carpaccio van kalfsvlees, diepvries en niks bijzonders. Maar daarna kwam de meest heerlijke yoghurt, naturel, geen suiker, geen honing, geen yuzusap, tonkabonenrasp, weet ik het, gewoon een kommetje met pure, heerlijke yoghurt. Met wijn en water was het drie-gangenmenu € 13,00. Alleen al voor die yoghurt kom ik graag nog eens terug.
Hou toch op met al die fratsen. Hoge koksmutsen staan tegenwoordig, in hun open keukens (theaters) kennelijk gelijk aan feestmutsen, maar voor mij is een restaurant om te genieten van eerlijk, lekker eten, goede wijn, voorkomende bediening en (eigen) goed gezelschap. Voor totaaltheater ga ik wel ergens anders heen. Wat een armoe!
De foto is van een 'hot towel ala Ivy' - mocht je je afvragen of dat de yoghurt was.

Calçots

noreply@blogger.com (catrien) — Mon, 14 Dec 2009 09:19:00 +0000

Het begint hier nu echt te winteren (eindelijk?). Tijd voor haardvuur en extra warmte. Dat vuur biedt ook weer nieuwe uitdagingen. Kastanjes poffen, deed ik als kind al, in een oud zeepzeefje nota bene. We doen het hier in een supergoedkope kastanjepan, die meer toepassingen blijkt te hebben. In Spanje kochten we jonge preitjes, een hele bos voor nog geen € 5 (wel extra zwaar door de aanhangende klonten bruine klei). Deze calçots worden in deze buurt geroosterd op holle dakpannen, totdat ze aan de buitenkant helemaal zwart zijn geblakerd. Vervolgens worden ze gepeld en, als haringen aan hun staartje, opgepeuzeld, na dopen in romesco saus (m.n. tomaat, amandel, knoflook en olie). Wij roosterden ze in de kastanjepan. Zo hadden we onze eigen 'calçotada' (normaal gesproken maak je er een feestje van).

Een roos is een roos

noreply@blogger.com (catrien) — Tue, 24 Nov 2009 10:42:00 +0000

Mooi hè, gewoon als stoof-peertjes in rode wijn gekookt. Stooflook dus.
Hoe ze smaken? Nog geen idee.

Klaar

noreply@blogger.com (catrien) — Mon, 23 Nov 2009 15:54:00 +0000

Al brandde ik m'n vinger aan de hete stoom, het resultaat is best aardig, dus hierbij.
Om de 'pottertjes' niet kapot te koken, hield ik het vuur laag. In het open raam liet ik ze snel afkoelen, al omscheppend (voorzichtig!). Ik wilde ze niet koud spoelen omdat er dan zoveel smaak wegvloeit. We eten er vanavond in sojasaus en honing gemarineerde blokjes geroosterde eendenborst bij (vet eraf gesneden, helft van het gewicht potdomme), dus deed ik een beetje wasabi door de vinaigrette. Let vooral op het bedje!

Pottertjes?

noreply@blogger.com (catrien) — Mon, 23 Nov 2009 14:25:00 +0000

Voor mijn receptenverzameling wilde ik een linzengerecht uitproberen en 'when in Rome...' daarvoor moest ik natuurlijk Puy linzen hebben. Maar toen ik voor het schap stond, viel me naast de gewone groene linzen en de A.O.C Puy variant nog een soort op: de Lentilles Beluga. Ze zijn ook van Franse origine en zo mogelijk nog kleiner dan de groene (die alweer een stuk minimaler ogen dan de meest gangbare soorten). De kleine, glimmende ronde korrels, die me erg aan pottertjes doen denken, smeekten duidelijk om gekocht te worden. Ik denk dat ik er een salade mee ga maken (koken en dan mengen met een vinaigrette met mosterd, verse kruiden erbij, 'op een bedje van' dunne verse roquette). Als 't lukt wordt dit bericht vast vervolgd.

Ça brûle un trou/derrière

noreply@blogger.com (catrien) — Wed, 18 Nov 2009 18:16:00 +0000

Het is al weer even geleden dat Bart en Fir de peperoogst verwerkten. Fir had de pepers, net als de zuurdesemstarter, in de handbagage mee naar Girona gesmokkeld. Bart had alle soorten (om te beginnen 11) als zaadjes opgekweekt. De heren maakten verschillende sausjes. De chocolat habanero was al eerder geoogst, een enkele had niet goed z'n best gedaan enz. Uiteindelijk werden er 6 brouwsels gestookt. Dat moest op de planxa (een grillplaat buiten), omdat er dodelijke dampen vrijkwamen. De pepers zijn, fijngesneden, ingekookt met een beetje azijn en een korrel zout en daarna door een zeef gewreven.
Bart heeft later in de keuken een smaaktest gedaan die zijn weerga op youtube kent. Wij combineren ondertussen verschillende gerechten met diverse hete bijlagen en letten daarbij een beetje op de afkomst (indisch eten bij aziatische peper). We hebben genoeg keuze voor een heel jaar, tot de volgende oogst. Gelukkig zijn die schuurpapiervelletjes op de toiletten hier inmiddels al lang verleden tijd en kopen we het zachtst van het zachtste; een schrale troost.
Wat de afbeelding betreft laat Bart weten dat het vlnr gaat om: Buth Jolokia uit Assam, de Afrikaanse Fatalii (geel), Ring of Fire (onder), Antillais Carribean, Big Sun (geel) en Naga Morich, ook uit Assam. De eerste en laatste heten de heetste pepers ter wereld te zijn, maar de Fatalii kan er ook wat van.

Je moet toch wat

noreply@blogger.com (catrien) — Wed, 18 Nov 2009 15:41:00 +0000

Vandaag probeerde ik de markt in Argelès en die viel niet tegen. Hij was zeer uitgebreid, verdeeld over diverse straten. Ik had al een vermoeden dat 'ie vrij groot zou zijn toen ik het dorp binnen reed, want er was bijna geen parkeerplekje meer over. Nou ja, ver lopen is het hier nooit.
Er werd veel kleding aangeboden, voornamelijk rip-offs van een of ander populair friemeltjesmerk. Verder werden er natuurlijk de nodige streekproducten verkocht. Er stond een dame met eigen confiture van allerlei soorten vruchten. Haar mascotte zat achter haar op een plastic stoeltje: een witte geit!
Ik kocht mooie grote tomaten. "Wanneer wilt u ze eten, vandaag morgen of nog later?" vroeg de verkoper en kneep her en der om de juiste eruit te plukken."En niet in de koelkast hè!" moest ik nog horen.
Ergens anders kocht ik 2 mini-preitjes, een kleine venkel, één tak selderij en een rauwe biet. Heel gewoon hier, om maar een paar van dat soort muizenhapjes te kopen. Iets waar ze je volgens mij op de Albert Cuyp voor zouden lynchen. De groente is voor vissoep (ik kocht weer 'soupe' visjes). De rauwe biet is voor ontwikkeling van eigen receptuur. Lijkt me leuk als vloekend 'oerhollands' dessertje: roze pudding met rode saus en een ontbijtkoekwafeltje (niet verder vertellen, moet nog uitgegeven worden!). Jammer dat het nu geen bessentijd is.

Fit for an earl

noreply@blogger.com (catrien) — Sun, 08 Nov 2009 09:54:00 +0000

Ze sneed met groezelige handen en een afgekloven mesje een vrucht aan en lachte haar bruine tanden bloot: 'proeft u maar! echt heel lekker. Per ongeluk ontdekt toen we limoenen aan het kweken waren.' Op de marktkraam lagen kleine en grote limoenen en deze bergamot. Ik dacht zuur vruchtvlees te zullen proeven, maar het was vrij zoet. De smaak was heel bijzonder. Zelf deed ze het sap in de thee (verse earl grey zou je kunnen zeggen) en bewaarde ze de schillen voor in de taart. Ik zin nog op een toepassing.

Maar waar smaakt 't naar?

noreply@blogger.com (catrien) — Fri, 06 Nov 2009 17:22:00 +0000

Gisteren de jam afgemaakt. Ik had de deksel eraf moeten laten bij het inkoken, dan was 'ie achteraf iets steviger geweest, maar goed, ik ben nog een beginner. De stukjes meloen werden tijdens het koken vrijwel doorzichtig, wat ook de bedoeling schijnt te zijn. De smaak vind ik moeilijk te omschrijven. De nasmaak is duidelijk van vanille, daar zit iets teveel van in of nee... daarvan heb ik stokjes van zo'n hoge kwaliteit (bedankt Fir) dat ik er gewoon zuiniger mee om moet gaan. B. proeft marshmellows en verder citroen. Zou voor deze variant hetzelfde gelden als de doorsnee watermeloen? Een mooie 'drager' is het in ieder geval wel en in een potje oogt het lekker authentiek.
Vandaag liep ik naar de visafslag, want het roggebrood dat ik afgelopen zaterdag maakte en in een plastic zak min of meer vergat, bleek vandaag bij aansnijden niet te versmaden en schreeuwde om een begeleidend oestertje. Natuurlijk kwam ik met meer terug dan de bedoeling was, en ik heb me nog ingehouden! De krabbetjes die ik kocht, waren bij bereiding nog zo levendig dat ik er wel moeite mee had (ze worden hier om onverklaarbare reden 'franchettes' genoemd, hoorde ik gisteren). Met toegeknepen ogen kiepte ik ze in een pan met in witte wijn gesmoorde uien. Met een flinke scheut water liet ik ze gaarkoken. Daarna brak ik de schalen zo goed mogelijk en goot het geheel af. Ik bedacht vervolgens een 'ribollito' dus: olijfolie in de koekenpan, tomatenpuree erbij, afgeblust met witte wijn en daarna het krabbengruis. Daarbij weer het vocht toegevoegd (oeps, zand onderin) en dat opgekookt. Dit moet ik weer zeven en dan is 't wel mooi geweest. Nu nog een bestemming bedenken.

Madame Massot

noreply@blogger.com (catrien) — Wed, 04 Nov 2009 16:10:00 +0000

Eindelijk vond ik dan een mogelijkheid om de winkel van mevrouw Massot te bezoeken. Zij is alleen op woensdag- en zaterdagmorgen open en tot nog toe was het gewoon te druk met gasten, of veel te zonnig om vroeg op pad te gaan of moest m'n boek uitgelezen worden. Luxeproblemen, heerlijk!
Madame zit met haar winkel achter een grote houten schuurdeur, midden in de 'grote straat' van Argelès. In een oude, onverlichte en koele garageruimte. Vandaag stonden er een paar kratjes met dikke bossen donkergroene 'bleek'selderie, plein champs tomaatjes, kromme radijzen, kleine groene puntpaprikaatjes en in het midden stond een soort carrousel vol met pompoenen, kalabassen en 'pastèque á confiture'. De achtermuur verdween bijna onder een nog grotere verzameling dan op de carrousel, in alle vormen en maten. Madame (op leeftijd, kort grijs haar en met handen waar de zwarte aarde nooit meer vanaf te wassen is) stond zelf in haar boerenschortje achter de kassa, die alleen als geldla dienst deed, want het bonnetje werd hoogstpersoonlijk uitgeschreven. Een vriendin zat zo'n beetje tussen de pompoenen op een houten stoeltje. Beide dames wezen me op de pastèque, waarvan ik het bestaan niet wist, dus nam ik er één mee. 'Voor de confiture hoor', werd me nadrukkelijk verteld en...'wel schillen!'
Thuis zocht ik op wat het was en toen zag ik ook meteen de gelijkenis: pastèque is gewoon watermeloen, maar pastèque á confiture is daarvan wel een speciale variant, ook wel gingérine genoemd of courge á confiture (jampompoen dus eigenlijk). Hij is lichtgeel van binnen (ik kreeg een door madame persoonlijk geselecteerde rijpe mee) met in de zachtere kern bruine pitten. Ik sneed de meloen doormidden, schraapte het pittendeel eruit, schilde 'm en sneed er kleine schijfjes van. Die liggen nu met de helft van hun gewicht aan suiker, een vanillestokje en een halve citroen in dunne plakjes op te lossen in een pan. Als het goed is voorziet de pastèque in zijn (of is het la p.?) eigen confiturevocht. Dat duurt nog tot morgen. Dan 2x opkoken en in potjes doen.
En dat alles terwijl ik helemaal nooit jam eet.

San Narcis

noreply@blogger.com (catrien) — Mon, 26 Oct 2009 16:36:00 +0000

Gisteren vielen we met onze neus in de boter, in Girona, waar een week lang feest wordt gevierd ter ere van de stadsheilige 'San Narcis'. We kwamen toevallig op het plein voor het stadhuis terecht waar levende kastelen werden gebouwd, de zogenaamde 'castellets' die tot wel 8 personen hoog reikten. Het ging er daarbij om dat dit menselijk kasteel voor het stadhuis terecht kwam en laten we daar nou net voor gestaan hebben. Achter ons werden de deelnemers stevig ingezwachteld, met een zwarte textiele band, strak om het middel. De kraagpunten van de blouses werden bij de beklimming stevig tussen de kaken genomen, waarschijnlijk om uitglijden op de schouders te voorkomen. Leuke details!
Het evenement duurde tot in lunchtijd, dus bleven we niet tot het eind, maar baanden we ons een weg tussen de menigte en buggies door (nog nooit zoveel peuters en kleuters bij elkaar gezien!) om te kunnen lunchen. We kwamen uiteindelijk terecht bij een leuk zaakje op een marktplein, waar heel veel te zien was en waar we 'gemiddeld' lekker aten. De pureesoep van kabeljauw en aardappel met zwarte truffel was niet te versmaden, maar de rest (een 'magere' fideua en redelijke zeewolfstaartjes)was niet opzienbarend. Ondertussen keken we wel onze ogen uit: een druk bezocht plein met stalletjes vol worst, kaas, brood en meer, kinderen, opa's en oma's met plastic gitaartje, kruisboog of zwaard, een op afstand bestuurbare graafmachine en een bellenblaaspistool in de vorm van een dolfijn, met een deuntje om gek van te worden.
Kortom: een zondag, wel besteed!